Home > Kampen > Verslagen >

Verslag Kamp C 2008

Maandag

foto

Op maandagochtend verschenen de deelnemers van kamp C op de Poelakker. Nadat iedereen zijn bed had uitgekozen, werden de ouders subtiel naar huis gestuurd en gingen de 64 kampgangers elkaars namen leren. Hoewel veel mensen er eerdere jaren ook al waren, waren er een boel nieuwe namen te leren (en wat oude vergeten). De naamspelletjes waren dus wel op zijn plaats. Gelukkig nam Maurice bij het levend-wie-is-het deze keer steeds iemand in gedachten die ook daadwerkelijk in de kring stond en niet twintig meter verderop. Verder werd er genaamdraaid, geduizeld, gekrantenmept, geschommeld, gevoetbald en moest iedereen een bijvoeglijk naamwoord met een gebaar aan zichzelf koppelen.

Na de eerste lunch gingen we echt aan de slag met een onderzoeksprogramma over museumbeveiliging. Stel dat je een museum hebt met als plattegrond een veelhoek, hoeveel wachters (die niet van hun plaats mogen komen) heb je dan nodig om het hele museum te kunnen overzien? En wat gebeurt er als er een gat in de plattegrond van het museum zit? Na deze middag kon iedereen in ieder geval het woord "triangulatie" redelijk vloeiend uitspreken.

Na de macaroni volgde de uitleg van de drie weekproblemen. De naam zegt het al: aan deze problemen mochten de deelnemers de hele week werken om een zo goed of mooi mogelijk resultaat te bereiken. Het eerste probleem was een spel: oneerlijk delen. Er ligt een rijtje van 21 blokjes, en bij elke zet mag je steeds een rijtje in twee niet even grote rijtjes opdelen. Dus 21 kun je opdelen in bijvoorbeeld 5 en 16, en de volgende speler kan de 16 bijvoorbeeld opdelen in 4 en 12 (en laat de 5 gewoon liggen), enzovoort. De speler die als eerste geen rijtje meer oneerlijk kan opdelen, verliest. Het tweede probleem was een optimalisatieprobleem. In een figuur die uit kleine vierkantjes bestaat moeten grotere vierkantjes getekend worden. Vierkanten van verschillende groottes leveren verschillende aantallen punten op. Het doel ligt voor de hand: wie slaagt erin de meeste punten te halen? Het derde probleem was een creatief probleem: teken, knutsel of fotografeer een onmogelijk figuur.

De avond liep ten einde met een groente- en fruitbosspel. Verscheidene soorten groente en fruit moesten van de ene kant van het bos naar de andere kant gesmokkeld worden. Maar de begeleiders in het midden deden er natuurlijk alles aan om te voorkomen dat dat lukte, en als je natgespoten werd, moest je je smokkelwaar opeten! Prima natuurlijk als je een appel of banaan gekozen had, maar bij een stuk citroen of teentje knoflook word je daar wat minder blij van...

Dinsdag

foto

De dinsdagochtend begon na het ontbijt zoals elke kampdag met ochtendproblemen. En dan niet problemen als: "ik kan mijn tandenborstel niet vinden", "waar zijn de douches eigenlijk" en "ik heb nog wel heel veel slaap en de koffie is op", maar problemen van het type: "hoeveel vierkanten kun je tellen op een schaakbord van n bij m vakjes", "wie spreekt de waarheid en wie liegt" en "combineer de cijfers van 0 t/m 9 tot twee breuken waarvan de som 1 is".

Daarna speelden we de quiz "1 tegen n", waarbij n gelijk was aan het aantal deelnemers min 1, dus 46. Een persoon die met hulp van Sidneys pseudo-randomgenerator uitgekozen werd mocht voor de groep plaatsnemen en proberen zoveel mogelijk mensen weg te spelen door meerkeuzevragen goed te beantwoorden. Hoe is Gödel eigenlijk aan zijn eind gekomen? Waarom is er geen Nobelprijs voor de wiskunde? Uiteindelijk won Wouter glansrijk, al had hij ook wel het geluk dat hij twee keer aangewezen werd door de pseudo-randomgenerator.

Na de lunch was het tijd voor het tweede onderzoeksprogramma van de week: getaltheorie. We bekeken deelbaarheid van getallen, grootste gemene delers, priemgetallen en we bewezen dat er oneindig veel priemgetallen zijn.

Na het avondeten en wat vrije tijd konden we ons uitleven bij de theatersportworkshop. Het eerste deel vond plaats in een grote kring met de hele groep. Een handdruk werd doorgegeven van de ene naar de andere kant, en een "woesj" de andere kant op. De "woepa"'s en de olifantenoren waren ook erg vermakelijk. Daarna gingen we in kleinere groepjes specifieke opdrachten doen. Denk hierbij aan het interviewen van iemand die veel verstand zou moeten hebben van het een of ander, maar alleen ontkennende, of juist alleen bevestigende antwoorden geeft. Of het via-via-via, zonder te praten, doorvertellen van een plaats, een dader en een moordwapen. Opmerkelijk genoeg wist Rémi de plaats van de moord goed te raden, terwijl de mensen tussen de ooggetuige en hemzelf in geen idee hadden wat die plaats was.

's Avonds was er weer een bosspel: kraak de code. De begeleiders in het bos (die er soms tamelijk bizar uitzagen en zich ook nogal apart gedroegen) gaven cryptische aanwijzingen en ruilden kaartjes met plaatjes erop voor heel andere kaartjes. De opdracht was niet zo duidelijk en hoe dat kwam bleek later in de Poelakker: de code die ter plekke willekeurig getrokken werd was natuurlijk door niemand bij elkaar verzameld, en de opdracht was: maak een leuk verhaal waarin de plaatjes op de kaartjes een rol spelen en gebruik daarbij ook de cryptische hints die je van de begeleiders hebt gekregen. Er kwamen leuke verhalen uit, maar helaas moest iedereen meteen daarna naar bed.

Woensdag

foto

De woensdag is een speciale dag op Vierkantkamp: omdat we 's middags gaan zwemmen, moeten we bij het ontbijt lunchpakketjes maken, en de ochtend duurt wat korter. Na de gebruikelijke ochtendproblemen, als altijd met een hilarische inleiding van onherkenbaar vermomde Jos en Vincent en andere kakelende begeleiders, gingen we aan de drie weekproblemen werken. De scores bij de optimalisatie werden steeds hoger, en we snapten steeds beter wat je beter wel en beter niet kon doen bij het oneerlijk delen.

Om twaalf uur verzamelden we buiten met onze zwemspullen om naar het zwembad te wandelen. Na iedereen geteld te hebben bij het zwembad bedachten we dat het eigenlijk slimmer zou zijn om iedereen in acht rijen van acht op te stellen, want dan is in één oogopslag te zien of er iemand kwijt is. Gelukkig was het mooi weer en lekker warm. Behalve zwemmen kon iedereen lekker uitrusten, spelletjes doen, weerwolven spelen en badmintonnen.

Om vier uur gingen we terug naar de Poelakker om een lekker bordje nasi te eten. Na het eten kwam Tom Verhoeff langs om een workshop te geven over Yahtzee. Om het niet al te ingewikkeld te maken, analyseerden we een wat simpeler spelletje dat wel met de hand door te rekenen was. Ook kreeg iedereen een 0-1-munt cadeau. Na afloop regisseerde Tom zijn eigen applaus, want hij leerde ons hoe je steeds sneller kan klappen zonder dat het applaus chaotisch wordt.

Daarna was er tijd voor omkleden en optutten: het was casino-avond! Iedereen zag er erg mooi uit; zelfs de enkelingen die aanvankelijk vonden dat een zwembroek ook onder het predikaat "nette kleding" valt mochten nadat ze fatsoenlijke kleren aangetrokken hadden toch naar binnen. Sidney rende de hele avond rond om mooie foto's te maken van iedereen en potentiële stelletjes te spotten en samen op de foto te krijgen. De rest van de aanwezigen vermaakte zich met het spelen van roulette, sic bo, black jack en poker. Simone en Josse hadden samen de meeste muntjes verzameld, maar omdat er maar één winnaar kan zijn, moesten ze de gegrabbelde stuiterbal delen.

Donderdag

foto

Tijdens de ochtendproblemen probeerden Jos en Vincent Lunteren dan wel Barneveld naar de overwinning toe te schreeuwen, terwijl de deelnemers moesten uitzoeken hoveel voetbalfans er in de bussen van Lunteren naar Barneveld zaten. Verder dachten we na over zieke vakjes op een schaakbord en een raar land met verschillende soorten giftig water. Daarna was het tijd voor een workshop over cryptografie, gegeven door Peter Stevenhagen. Hij legde uit waarom crypto-systemen die letters verwisselen op een vaste manier niet zo goed werken in de praktijk. Met een baby-voorbeeld liet hij zien hoe het crypto-systeem RSA werkt, en we ontdekten elkaars hartsgeheimen (die steevast uit een oneven getal van twee cijfers bleken te bestaan).

's Middags was het derde onderzoeksprogramma aan de beurt: paradoxen. Een boekje vol verhaaltjes over onverwachte proefwerken (kun je een onverwacht proefwerk wel aankondigen?), een krokodil van eer (die een gevangen peuter graag wil opeten, maar belooft om hem terug te geven aan zijn moeder als zij goed raadt wat de krokodil met haar kind gaat doen), zelfverwijzende catalogi en liegende Kretenzers. Aan het eind van de middag konden de echte enthousiastelingen met Vincent en Aldo meer leren over natuurwetenschappelijke paradoxen. Is Schrödingers kat nou dood, of toch niet?

's Avonds begonnen we met een gezellige spellenavond. Daarna was het tijd voor een speurtocht met onduidelijke aanwijzingen. Eén groepje besloot al vlak na het begin dat ze verdwaald waren en dus maar gewoon een lange wandeling gingen maken, Hans slaagde er bijna in zijn schoen kwijt te raken en sommige groepjes kwamen pas heel laat weer terug, maar de verhalen waren enthousiast.

Een traditie op kamp C is dat er geen bedtijd is op donderdag: je mag wel naar bed, maar het hoeft niet. Er werden de hele nacht spelletjes gespeeld en geweerwolfd.

Vrijdag

foto

Met als gevolg dat sommige deelnemers bij het ontbijt hun ogen nauwelijks of zelfs helemaal niet open konden houden. Gelukkig waren de ochtendproblemen daarop aangepast: ze bestonden uit wiskundige ochtendgymnastiek! De eerste opdracht was: ga per groepje op een rijtje staan, de minst wakkere persoon rechts en de wakkerste persoon links. Ga vervolgens binair tellen (staan = 1, zitten = 0). Als je bedenkt wat de minst wakkere persoon moet doen als je van 1 tot 32 telt, snap je waarom dit een grappige opdracht was. Daarna moesten we per groepje een bepaalde graaf namaken en onszelf sorteren op grootte en op verjaardag, dit alles zonder te praten.

Na al deze inspanning kwam de uitslag van de drie weekproblemen. Elmar had de optimalisatie-opgave het best opgelost, er waren maar liefst vier deelnemers die een goede strategie voor het oneerlijk delen verzonnen hadden, en Eveline en Bram hadden de mooiste onmogelijke figuren gemaakt. Er was gelukkig ook iemand die bedacht had dat sommige andere deelnemers eigenlijk ook best onmogelijke figuren waren en daarvan een foto had ingeleverd.

Omdat het vorig jaar zo'n chaos was, werden de t-shirts deze keer op een heel andere manier verdeeld. Elk groepje begon met een formulier en moest bij de verschillende balies stempels en andere formulieren verzamelen totdat je uiteindelijk bij de t-shirtbalie terechtkwam en een t-shirt kreeg. Dat klinkt makkelijker dan het is, want in dit bureaucratische doolhof moest je goed opletten, de goede balies kiezen in de goede volgorde, en ook nog hopen dat het materiaalbeheer niet net gesloten was om even een dansje te doen. Als je dat niet goed deed, kreeg je bij de formulierenbalie gewoon weer het formulier waarmee je ook begonnen was.

Toen uiteindelijk iedereen een t-shirt had en de kroketten op waren, gingen we de tentoonstelling opbouwen om aan de ouders en andere belangstellenden te laten zien wat er allemaal gebeurd was deze week. Daarna was er nog een centrale afsluiting, waarbij de deelnemers lieten zien dat ze een goed gevoel voor (algo)ritme hadden opgebouwd en zongen de begeleiders hun kamplied. Per groepje kreeg iedereen zijn diploma en nog wat kleinigheidjes, werd er afscheid genomen van elkaar en gingen we allemaal nog eens op de foto. Na nog een foto van de hele groep was het echt uit met de pret, en met veel gezwaai, schudden van handen en soms een zoen of knuffel nam iedereen afscheid van elkaar. Tot op de reünie!

groepsfoto